Dag 10, zaterdag 1 augustus: we fietsen Galicië binnen

[Pablo:] Na de stressvolle dag van gisteren, beginnen we deze dag rustiger. De fietsenmaker is pas om 8 uur open, en Pap heeft een churrería gespot die pal tegenover het hotel ligt. Dat is voldoende uitnodiging. De churros con chocolate van deze tent zijn prima, maar niet te vergelijken met de kwaliteit van onze geliefde chocolatería San Ginés in Madrid, waar Pap en ik al jaren vaste klanten zijn. Toch geven deze churros ons alle energie die we nodig hebben tot de lunch.

We pakken vervolgens de belangrijkste taak van de dag aan: een fietsenmaker vinden die me van mijn gemartelde achterband kan verlossen. We proberen het adres dat Clemens aanraadt, maar die tent is failliet gegaan. Dan gaan we naar de Decathlon, waar we in het verleden goede ervaringen mee hebben gehad – maar daar doen ze geen reparaties. Ook Sprint weet geen raad. 

Uiteindelijk komen we op Avenida del Castillo bij de juiste man terecht: de baas van een grote fietsenwinkel haalt mijn voorwiel er in één vlotte handbeweging af, en gaat meteen aan de slag. Mijn buitenband heeft een grote scheur – zonder die te vervangen is het onvermijdelijk dat de binnenband weer kapot gaat. Mijn voorwielrem is ook waardeloos – die vervangt hij ook. Dit alles voor 42 euro. In A’dam bij de Vakantiefietser kostte de algemene controle 300 euro en dan nog bleek het onvoldoende voor deze fietsreis. Hmmm .. We lopen de zaak heel tevreden uit en nemen een dubbele espresso voor het indrukwekkende kasteel van de stad – ooit opgericht door de tempeliers die in deze streek erg actief waren.

Eenmaal onderweg geniet ik als een kind in een snoepwinkel van de vrijheid die je fietsend ervaart. Het landschap voor ons is heerlijk groen, oude geuren komen ons weer tegemoet – het Bierzo is vol met wijnvelden, wat doet denken aan de Rioja die we inmiddels 5 dagen achter ons hebben. In Villafranca del Bierzo, nog geen 20 km verderop, maar met een paar serieuze heuvels, savoureren we een menu del dia. Het is inmiddels drie uur en voor 15 euro krijgen we drie gangen: een salade met zeefruit, als hoofdgerecht een koeienstaart en koeien wang (carrillera), en als toetje een heerlijk stuk huisgemaakte appeltaart. Prima, maar niet uitstekend.

Ondertussen bellen we zo'n 15 verschillende hotels, op zoek naar een hotel waar we twee kamers kunnen krijgen, want Carlien voegt zich weldra bij ons. Ik krijg telkens één van twee verhalen te horen: ofwel ze zijn volgeboekt, ofwel ze zijn gesloten vanwege corona. Uiteindelijk vinden we één optie: een hotel op de top van de forse heuvel die ons te wachten staat – waar we via de Cebreiro-pas Galicië in moeten – heeft nog een driepersoonskamer beschikbaar. Niet ideaal – maar Carlien, telefonisch geraadpleegd, is erg begripvol en vindt het prima om vanavond een kamer met zijn drieën te delen.

Om 4 uur verlaten we Villafranca. Het is warm, maar we merken dat we veel conditie hebben opgebouwd: de 700 meter klimmen vinken we in minder dan 3 uurtjes af. We zijn onder de indruk van de hoeveelheid groen in de omgeving, die niks meer te maken heeft met de velden van Castilla. Dat het koninkrijk van León deze streek, el Bierzo, überhaupt in haar greep heeft weten te houden de laatste duizend jaar, vind ik nu veel bijzonderder. Ook zijn de moderne bruggen bijzonder: het wegennetwerk in Spanje blijft erg indrukwekkend, en we hebben het gevoel dat Europese ontwikkelingsgelden goed worden uitgegeven.

Om tien voor half acht komen we aan in Pedrafita o Cebreiro, en daarmee ook in Galicië. Het stadje ziet er redelijk triest uit, maar na een heerlijke douche in het hotel vinden we een knus plekje om samen een biertje te drinken. 

Carlien komt op het goede moment aan. Samen gaan we naar een restaurant dat ons is aangeraden door de vrouw van het hotel: het kilometro 0. De huisbaas is een sympathieke man en een ontzettende held – hij verzorgt ons als werkelijke koningen en heeft groot plezier in ons genot van de keuken van zijn vrouw en van de Galicische keuken. Zijn tomaten smaken goddelijk – “Zulke tomaten, met deze smaak, krijg je niet in Nederland!” – aldus Carlien.

Een tweede Mencía wijntje is beter dan het eerste. Na onze maaltijd stroomt het restaurant vol met lokale mannen die een uitvoerig gesprek in het Gallego voeren. Grappig hoe het net een km over de grens met León al van taal verandert. De variëteit tussen Spaanse regio’s blijft verbazingwekkend.  

Wij gaan nu slapen. Santiago is nog maar 2 dagen denken we. Dat kunnen we halen.   

Statistieken:

Ponferrada - Pedrafita o Cebreiro: 55,05 km

Effectieve reistijd: 4h00

Gem. snelheid: 13,70 km/h

Topsnelheid: 52,50

Totale afgelegde afstand: 870,80 km